Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο - Άρτουρ Σόπενχαουερ

Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, έγραψε τον 19ο αιώνα ένα οξύ, οργισμένο, ανατρεπτικό και ταυτόχρονα σοφό, γλαφυρό και με υποδόριο χιούμορ δοκίμιο (που εκδόθηκε μετά θάνατον) υπό τον εύγλωττο τίτλο "Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο", που αυτοσυστήνεται ως εγχειρίδιο επικράτησης έναντι οποιουδήποτε αντιπάλου σε μια αντιπαράθεση. "Εριστική διαλεκτική" έγραψε ο ίδιος ο Σοπενχάουερ, συγκαλύπτοντας έτσι κάθε ειρωνικό τόνο, "είναι η τέχνη του να λογομαχεί κανείς - και να λογομαχεί με τέτοιο τρόπο ώστε να υπερασπίζεται επαρκώς τις θέσεις του, είτε έχει δίκιο είτε άδικο". Και σαν να ήθελε να διαβεβαιώσει τους αναγνώστες του ότι το εννοούσε ειλικρινά αυτό, πρόσθεσε: "Σε μια αντιπαράθεση, πρέπει να αγνοήσουμε την αντικειμενική αλήθεια, ή μάλλον να την εκλάβουμε ως μια τυχαία συγκυρία, και να επικεντρωθούμε μόνο στην υπεράσπιση της θέσης μας και στην αντίκρουση της θέσης του αντιπάλου". Ασφαλώς, η αληθινή πρόθεση του Σοπενχάουερ ήταν να επιστήσει την προσοχή των αναγνωστών του στα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι υπόλοιποι, είτε πρόκειται για πολιτικούς είτε για δημοσιογράφους, διαφημιστές, εμπόρους. Προφασιζόμενος ότι διδάσκει τη "στρεψοδικία" (όπως χαρακτήρισε αργότερα ο ίδιος τη ρητορική), στην πραγματικότητα δίδαξε πώς να την αναγνωρίζει κανείς και, κατ' επέκταση, πώς να την αντιμετωπίζει. Αυτό το δηκτικό μικρό έργο παραμένει ακόμη και σήμερα ένα πολύτιμο εργαλείο για το σκοπό αυτό.

ΑΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ Οσκαρ Ουάιλντ: 99 μαθήματα σοφίας για μια ευτυχισμένη ζωή εδώ και τώρα

«Το να ζεις είναι το σπανιότερο πράγμα του κόσμου. Οι περισσότεροι απλώς υπάρχουν». Τάδε έφη Οσκαρ Γουάιλντ. Μάστορας του αφορισμού, ο μεγάλος ιρλανδός λογοτέχνης του αισθητισμού υποστήριζε ότι «η ζωή πρέπει να βιώνεται ως τέχνη» και έδωσε πρώτος το παράδειγμα. Εζησε μια ζωή μυθιστορηματική, απολαύσεων και ηδονισμού, κάποτε ως τα ακραία όριά τους.

Ο Αλαν Πέρσι ακολουθεί τη συνταγή που έκανε μπεστ-σέλερ τον Νίτσε, 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας: Αποδελτιώνει 99 φράσεις από το έργο του Γουάιλντ, για ισάριθμα μαθήματα, και παραθέτει μια σύντομη ερμηνεία για την καθεμιά, εμπλουτίζοντάς τη με σχόλια από τη λογοτεχνία, την Ιστορία, τη σοφία της Ανατολής.

Ευφυείς, κυνικοί, με ποιητική πυκνότητα και πολύ χιούμορ, οι αφορισμοί του Γουάιλντ αναφέρονται σε κάθε πλευρά της ζωής: στη σχέση με τον εαυτό μας, «Αγάπησε τον εαυτό σου και θα είναι η αρχή ενός ισόβιου ειδυλλίου», στην κοινωνική ένταξη, «Είναι μπελάς να είσαι μέλος της κοινωνίας, αλλά αν είσαι αποκλεισμένος από αυτήν είναι τραγωδία», στις κοινωνικές σχέσεις, «Ορισμένοι φέρνουν την ευτυχία όπου πάνε, άλλοι όποτε φεύγουν», στον έρωτα, «Η καρδιά είναι φτιαγμένη για να ραγίζει», στο σεξ, «Τα πάντα στον κόσμο έχουν να κάνουν με το σεξ, με εξαίρεση το σεξ. Το σεξ έχει να κάνει με την εξουσία», στα χρήματα, «Τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία, προσφέρουν όμως μια αίσθηση τόσο παρεμφερή που μόνο ένας κορυφαίος ειδικός μπορεί να διαπιστώσει τη διαφορά», στη ζωή στον κόσμο γενικά, «Ο κόσμος είναι θέατρο, αλλά η διανομή των ρόλων είναι χάλια».