Στα καμένα

  Έλα να πάμε στα καμένα
στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός καμένου παραδείσου,
δέντρα που ήτανε φαντάσου 
στη σκιά τους ξεκουράσου.


  Έλα και πάρε με μαζί σου 
στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου
στις εκβολές του παραδείσου.


  Έλα να πάμε στα καμένα, 
δεν μας χωράει πια το σπίτι,
έρχονται δύσκολες ημέρες 
μουτζουρωμένες σαν Δευτέρες,
έρχονται φλόγες απ' τα δάση
και μια φωτιά να μας δικάσει,
μέσα στο πύρινό της χνότο,
από τον έσχατο ως τον πρώτο.


  Έλα να βγούμε απ' το σπίτι
ξανά σε δρόμους και πλατείες,
πάρε και τα παιδιά μαζί σου 
εδώ, στο χείλος της αβύσσου,
κι άφησε μόνη στο τραπέζι 
την τηλεόραση να παίζει,
να δείχνει έγχρωμο τον πόνο
να δείχνει φονικά και φλόγες
τσόντες, πολιτικούς και ρώγες,
ενώ εμείς θα 'χουμε φτάσει
στο σταυροδρόμι του εξήντα
με τα παιδάκια μας στον ώμο ,
να μας δείχνουνε το δρόμο.

Καινούρια σχολική χρονιά!!!

Επιτέλους η νέα σχολική χρονιά 2011 - 2012 αρχίζει και φέτος επανέρχομαι δρυμύτερη με περισσότερες εικόνες, βίντεο και ακόμα περισσότερα ποιήματα. Σας εύχομαι μες απ' την καρδιά μου να έχετε μία υπέροχη και ποιητική χρονιά ;)

Η άνοιξη

  Ο χειμώνας έφυγε πια
ήρθ' η άνοιξη για τα καλά
τώρα φτιάχνουνε φωλιά
μεγάλα και μικρά πουλιά
στων δέντρων τα κλαδιά

  Κι εκεί πάνω στα κλαδιά
τραγουδάνε δυνατά
δυο πανέμορφα πουλιά
με κατάξανθα φτερά
"Τι χαρά τι χαρά!"

  Χαίρονται τα δυο πουλιά
γιατί βγαίνουν απ' τα αυγά
δυο τοσοδούλικα πουλιά
με κατάξανθα φτερά
και χαρωπή λαλιά
  Κι έτσι κανείς καταλαβαίνει
πως η άνοιξη μπαίνει
κι όλοι είναι ευτυχισμένοι
κι όχι πια δυστυχισμένοι
και τότε η γη ανασαίνει

  Ανασαίνουν και οι κάμποι
που λουλούδια είναι γεματοι
και γεμίζει όλη η πλάση
ευωδιές στα δάση
μπαίνουν όλα σε μια τάξη

Ο ΜΑΡΤΗΣ

Ο Μάρτης ειν' η άνοιξη
που ανθίζουν τα λουλούδια
που έρχονται οι πελαργοί
που λιώνουνε τα χιόνια


 Ο Μάρτης ειν' ανάμεσα
σε δύο εποχές
ήλιο έχει και βροχές
και πολλά γυρίσματα

  Κι εκεί που αγναντεύεις
με το νου σου ταξιδεύεις
να σου μία αστραπή
να σου και μια δυνατή βροχή

  Μα σαν ο Μάρτης μας τελειώνει
κάμποι ανθίζουν και βουνά
κι όπως βγαίνει ένα μπουμπούκι
τα πουλιά κάνουν φωλιά

  Τότε άνθρωποι και ζώα
απολαμβάνουνε τη φύση
περιμένουνε υπομονετικά
καλοκαίρι να μυρίσει...

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ

  Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα κουβαλάνε,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

 Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι' αυτούς σαν μια γλυκιά γυναίκεια συντροφιά.

 Είναι περήφανη κι οκνή, καθώς όλες οι γάτες,
κι είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό*
κι όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλύεται σ' ένα αργό και ηδονικό σπασμό.

 Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι' αυτό*
κι όταν αργά και πρόθυμα στα μάτια τους κοιτάζει,
θαρρείς έναν  παράξενο πως φέρνει πυρετό.

 Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σίδερου την κακήν αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ  να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ’ το μαύρο θάνατο μ’ αυτό.

 Γιατί είναι τ’ άγρια μάτια της υγρά κι ηλεκτρισμένα
κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά ,
κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

 Λίγο πριν απ’ το θάνατο από τους ναύτες ένας,
–αυτός π ου ’δε πράματα στη ζήση τ ου φριχτά–
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι ύστερα μες στη θάλασσα την άγρια την πετά .

 Και τότε ι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά το υς,
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή,
γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει,
σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή.

ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠ' ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ...

Βγαίνοντας  από το σχολειό μας
Συναντήσαμε
Ένα μεγάλο σιδηρόδρομο
Μας έφερε μια βόλτα
Γύρω τριγύρω από τη γη
Σ΄ ένα χρυσό βαγόνι
Και γύρω γύρω από τη γη μας
Συναντήσαμε
Τη θάλασσα να κάνει τον περίπατό της
Μαζί με τα κοχύλια της
Με τ΄ αρωματισμένα της νησιά
Με τα ωραία της ναυάγια
Και με τους καπνιστούς της σολομούς
Και συναντήσαμε
Πάνω απ΄  τη θάλασσα
Τ ΄  αστέρια που μαζί με το φεγγάρι
Με ιστιοφόρο ταξιδεύανε
 Για Ιαπωνία
Κι ακόμα συναντήσαμε τους τρεις σωματοφύλακες
Που με τα χέρια γύριζαν
Τη μανιβέλα ενός μικρού υποβρύχιου
Κι εκείνο βυθιζότανε
 Ψάχνοντας αχινούς.
Κι όταν γυρίσαμε στη γη μας
Συναντήσαμε
Πάνω σ΄ εκείνη τη γραμμή του σιδηροδρόμου
Ένα σπίτι
Που γύρω από τη γη όλο γύριζε
Και γύρω από τη θάλασσα
Και προσπαθούσε να ξεφύγει απ΄ το χειμώνα
Που το κυνηγούσε.

Αλλά κι εμείς πάνω στο σιδηρόδρομο
Αρχίσαμε να τρέχουμε να τρέχουμε
Πίσω από το χειμώνα
Ώσπου στο τέλος τον πατήσαμε
Κι έτσι το σπίτι πια σταμάτησε να τρέχει
Κι η άνοιξη που ήταν σταθμάρχης
Βγήκε και μας χαιρέτησε
Μας ευχαρίστησε
Και τότε τα λουλούδια όλης της γης
Βαλθήκανε να σπρώχνουν
Από παντού το σιδηρόδρομο
Κι εκείνος πια δεν ήθελε να προχωρήσει
Από το φόβο μήπως τα πατήσει
Κι έτσι κι εμείς
Γυρίσαμε πια πίσω με τα πόδια
Γύρω τριγύρω από τη γη
Γύρω τριγύρω από τη θάλασσα
Και γύρω από τον ήλιο
Το φεγγάρι και τ΄  αστέρια
Με τα πόδια
Και με τα πόδια και με τ ΄ άλογα και μ΄ αυτοκίνητα
Και τέλος με ιστιοφόρα.

ΠΩΣ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΕΤΕ ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ

Ζωγραφίστε  πρώτα ένα κλουβί
με την πόρτα ανοιχτή
ζωγράφισε μετά
κάτι όμορφο
κάτι απλό
κάτι ωραίο
κάτι χρήσιμο
για το πουλί
ακουμπήστε μετά το μουσαμά πάνω σ΄ ένα δέντρο
σ΄ έναν κήπο
σ΄ ένα πάρκο
ή σ΄ ένα δάσος
κρυφτείτε πίσω από το δέντρο
χωρίς μιλιά
τελείως ακίνητοι …
Κάποτε το πουλί έρχεται γρήγορα
μα μπορεί και να περιμένει χρόνια
πριν τ΄ αποφασίσει
Μην απογοητευτείτε
περιμένετε
περιμένετε αν χρειαστεί χρόνια ολόκληρα
το αν έρθει γρήγορα ή αργά το πουλί
δε θα ΄ χει καμιά σχέση
με το αν ο πίνακας είναι καλός
Όταν φτάσει το πουλί
αν φτάσει
κρατείστε απόλυτη σιωπή
περιμένετε να μπει το πουλί στο κλουβί
κι όταν μπει
κλείστε απαλά την πόρτα με το πινέλο
μετά
σβήστε ένα ένα όλα τα σύρματα
προσέχοντας να μην αγγίξετε ούτε ένα φτερό του πουλιού
Ζωγραφίστε κατόπιν το δέντρο
διαλέγοντας το πιο ωραίο κλαδί του
για το πουλί
ζωγραφίστε ακόμη το πράσινο φύλλωμα
και τη δροσιά του ανέμου
τη σκόνη του ήλιου
το σούρσιμο των ζώων στη χλόη
μέσα στο κάμα του καλοκαιριού
και μετά περιμένετε ν΄ αποφασίσει
το πουλί να τραγουδήσει
Αν δεν τραγουδήσει το πουλί
είναι κακό σημάδι
σημάδι πως ο πίνακας είναι κακός
μ΄ αν τραγουδήσει είναι καλό σημάδι
σημάδι πως μπορείτε να υπογράψετε
Τραβάτε λοιπόν πολύ απαλά
ένα φτερό απ΄ το πουλί
και γράψετε τ΄ όνομά σας
σε μια γωνιά του πίνακα.

Η ΣΑΥΡΑ

Η σαύρα της αγάπης 

Πάλι το 'σκασε

Αφήνοντας στα χέρια μου 

Την ουρά της 

Όμως αυτήν κι εγώ

Ηθελα να κρατήσω

ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ

 Να ιδώ ποιός είμαι ζύγωσα και πούθε

το χώμα μου κρατά.Μπήκα και στάθηκα

στο σπίτι τ' αλμυρό, σιμά σε λάκκο.

 Μια μαντιλοδεμένη μου 'φερε νερό,

μου πρόσφερε γλυκο* ευχαριστώ την.

 Έκοψε και καρπούς από τον Κήπο

του ποθητού σπιτιού μου, φρούτα λαμπερά

ό,τι λογής, διάχυτα με χείλη

πραγματικά και μέλη εμποτισμένα

στην καλοσύνη της χαράς αντιδωρήματα.

 Της είπα ευχαριστώ, αναθάρρησα και ζήτησα

το σπίτι μου να ιδώ, αν επιτρέπεται.

 "Και βέβαια επιτρέπεται", μου λέει

"μπορείς να 'ρθείςκαι στην κρεβατοκάμαρα".

 Μπαίνω, θωρώ τη μάνα μου στον τοίχο

να με κοιτάειαπό 'να κάδρο.Αφήνω

την εντροπή και γύρεψα να πάρω

την μάνα μου ο δόλιος απ'την Τροία.

 "Πάρτηνε" λέει αυτή σαν καλογελαστή,

"τι να την κάνω τώρα πια που ξέρω;

Να πούμε την αλήθεια, τη νομίσαμε

ηθοποιό με κείνη την κοτσίδα

και τα λουλούδια γύρω της και με τη χάρη

που την ομπρέλα της κρατεί".

 Άξιζε βέβαια να προσθέσεικαι το χέρι

που γαντοφορεμένο, ραδινό

σε καναπέ ακουμπούσε* αλλα τι περιμένεις;

 Σάμπως γνωρίζει πόσοι αιώνες κύλησαν

ίσαμε που να φτάσουμε στη σύνταξη

γλυκό του κουταλιού; μεγάλο θέμα.

 Πάλι καλά που μ' άφησε και μπήκα

στο σπίτι μου το πατρικό η γυναίκα.

Μη συνεχίσουμε άλλο κι αγριέψει.

Το μόνο που εύχομαι: από καιρού εις καιρό

να 'χω την άδεια της να ξανάβλεπα

την όψη τη γλυκιά του ποθητού μου.

Καλπάζοντας στη στέπα

Κι ενώ κάλπαζε
στη  στέπα ελεύθερος,
ανέμελος και ξέγνοιαστος

Φύσηξε ξάφνου αγέρας
και άπλωσε τα φτερά του
ο Πήγασος
και πέταξε ψηλά

Κι εκεί που πετούσε ψηλά
σαν θύελλα βρέθηκε μπροστά
η αγαπημένη του φοράδα

Τότε κι εκείνος πρότεινε
στη μαύρη καλλονή
να φύγουνε καλπάζοντας στη στέπα...

Ο Γάμος

Μια γυναίκα πέφτει σ'ένα ποτάμι

Και το ποτάμι χύνεται σ'ένα μεγάλο ποταμο

Ένας άντρας πέφτει σ'αυτόν τον ποταμό

Κι ο ποταμός πέφτει στη  θάλασσα

Κι η θάλασσα με τη σειρά της στέλνει στη στεριά

Ένα σιρίτι αφρού

Και η λευκή δαντέλα των κυμάτων

Που λάμπει κάτω από του φεγγαριού το φως

Κι είν' η δαντέλα αυτή το φόρεμα της νύφης

Απλό γαμήλιο δώρο της μεγάλης θάλασσας.

Ο κακός μαθητής

Λέει όχι με το κεφάλι

Μα λέει ναι με την καρδιά

Λέει ναι σ'όποιον αγαπάει

Λέει όχι στον καθηγητή

Είναι ορθός

Τον ρωτάν

Κι όλα τα προβλήματα έχουν δεθεί

Ξαφνικά τον πιάνουν ακατάσχετα γέλια

Και τα σβήνει όλα

Τα ψηφία και τις λέξεις

Τις ημερομηνίες και τα ονόματα

Τις φράσεις και τους γρίφους

Και παρά τις φοβέρες του καθηγητή

Κάτω από τα γιουχαρίσματα των καλών μαθητών

Με κιμωλίες όλων των χρωμάτων

Πάνω στο μαυροπίνακα της δυστυχίας

Ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας

Το κορίτσι με τα σπίρτα

Μες το καταχείμωνο
μες την παγωνιά
ένα κοριτσάκι
σπίρτα κουβαλα

Μ'ένα κουκλάκι αγκαλιά
προσπαθεί να ζεσταθεί
και μ'ένα σπίρτο τη φορά
ανάβει μια μικρή φωτιά

Και μες το καταχείμωνο
και μες την παγωνιά
σβήνει η φωτιά
όπου κούρνιαζε ζεστά

Τότε άρχισε βροχή
και π'ηγε κατω απ' τη σκεπή,
τη σκεπή όπου καθότανε
ένας σκύλος και κοιμότανε

Έτσι αποφάσισε κι αυτή
να κοιμηθεί κάτω απ' τη σκεπή,
η σκεπή όπου καθότανε
ένας σκύλος και κοιμότανε.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΗΔΟΝΙ

Ένα μικρό πουλάκι

ένα μικρό αηδόνι

κάθεται παν στο δέντρο

και σιγοτραγουδά

Κι ένα μικρό αγόρι

στέκει κάτω από το δέντρο

παρακαλώντας το μικρο αηδόνι

να κατέβει προς τα 'δω

"Έλα εδώ μικρό πουλάκι

έλα εδώ μικρό αηδόνι

μην κάθεσαι παν στο δέντρο

μη σιγοτραγουδάς

Φώναξε μικρό αηδόνι, φώναξε

να ακουστείς παντού

σ'όλη την οικουμένη

τραγούδησε μικρό αηδόνι

για 'μένα το μικρό αγόρι."

Κι έπειτα το μικρό αηδόνι

τραγούδησε για το μικρό αγόρι

κι ακούστηκε σ'όλη τη γη

σ'όλη την οικουμένη.

Κι έτσι το μικρό αγόρι

έφυγε στο ηλιοβασίλεμα

μ'ένα μικρό πουλάκι

ένα μικρό αηδόνι...

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

 Αβιταμίνωση

είναι ο όρος των στατιστικών

η πείνα εξωραϊσμένη 

αποπροσωποποιημένη

όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής 

λέξη χωρίς εικόνα

ένα παιδί είναι μονάκριβο
ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο
με την κοιλιά πρησμένη
μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους
σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές
πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει


Όταν πεθαίνει ένα παιδί
τα ποτάμια παύουν να ρέουν
το νερό γίνεται αίμα
και τα βουνά διχάζονται

όταν πεθαίνει ένα παιδί
τα γεγoνότα συγκρούονται,
συγκρούονται σαν δυο αμάξια
που πέφτουν με φόρα
το ένα πάνω στ' άλλο

όταν πεθαίνει ένα παιδί
κλαίνε τα πουλιά
κι ο ήλιος σχίζει με τις ακτίνες του
τον κατάμαυρο ουρανό

όταν πεθαίνει ένα παιδί
τα σπίτια χάνονται , γίνονται θολά
μόνο το θροϊσμα των φύλλων
παρηγορεί τα καημένα τα παιδιά

όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι κάμποι, τα πέλαγα και τα βουνά
σιγοψιθυρίζουν ένα μοιρολόι
για τα παιδιά που χάνονται,
ένα νοσταλγικό σκοπό.

παντού, παντού υπάρχει
ο ουρανός κι η γη,
παντού υπάρχει χώμα
το χώμα όπου θάβεται
όταν πεθαίνει ένα παιδί...