Η Ειρήνη πάντα πίστευε αυτό που έλεγε η γιαγιά της: «Το ουράνιο τόξο είναι η σκάλα που χρησιμοποιούν οι ψυχές για να φτάσουν στον ουρανό…» Έτρεχαν μαζί και αναζητούσαν την άκρη του, μικρό κορίτσι εκείνη στο χωριό της κοντά στα σύνορα. Όνειρό της να γίνει δασκάλα, αλλά η μοίρα είχε άλλα γραμμένα. Για να αποφύγει ένα γάμο που της κανονίζει ο πατέρας της, η Ειρήνη θα βρεθεί στην Αθήνα, και δίπλα στη θεία της, τη μεγάλη τραγουδίστρια Βένια, θα γνωρίσει την λάμψη της σόουμπιζ… αλλά και το σκοτάδι της.
«Τελικά, Ηρώ, ο νονός σου μισό το άφησε το όνομά σου. Ηρωίδα έπρεπε να σε βαφτίσει!» κι εκείνη της είχε απαντήσει: «Δεν ήξερε τότε τι με περίμενε στη ζωή μου, αλλά και να το ήξερε, μάλλον θα το θεώρησε υπερβολικό και προτίμησε να το κόψει και να με βαφτίσει Ηρώ, αφήνοντας το υπόλοιπο να πλανάται σαν απειλή…»
Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, έγραψε τον 19ο αιώνα ένα οξύ, οργισμένο, ανατρεπτικό και ταυτόχρονα σοφό, γλαφυρό και με υποδόριο χιούμορ δοκίμιο (που εκδόθηκε μετά θάνατον) υπό τον εύγλωττο τίτλο "Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο", που αυτοσυστήνεται ως εγχειρίδιο επικράτησης έναντι οποιουδήποτε αντιπάλου σε μια αντιπαράθεση. "Εριστική διαλεκτική" έγραψε ο ίδιος ο Σοπενχάουερ, συγκαλύπτοντας έτσι κάθε ειρωνικό τόνο, "είναι η τέχνη του να λογομαχεί κανείς - και να λογομαχεί με τέτοιο τρόπο ώστε να υπερασπίζεται επαρκώς τις θέσεις του, είτε έχει δίκιο είτε άδικο". Και σαν να ήθελε να διαβεβαιώσει τους αναγνώστες του ότι το εννοούσε ειλικρινά αυτό, πρόσθεσε: "Σε μια αντιπαράθεση, πρέπει να αγνοήσουμε την αντικειμενική αλήθεια, ή μάλλον να την εκλάβουμε ως μια τυχαία συγκυρία, και να επικεντρωθούμε μόνο στην υπεράσπιση της θέσης μας και στην αντίκρουση της θέσης του αντιπάλου". Ασφαλώς, η αληθινή πρόθεση του Σοπενχάουερ ήταν να επιστήσει την προσοχή των αναγνωστών του στα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι υπόλοιποι, είτε πρόκειται για πολιτικούς είτε για δημοσιογράφους, διαφημιστές, εμπόρους. Προφασιζόμενος ότι διδάσκει τη "στρεψοδικία" (όπως χαρακτήρισε αργότερα ο ίδιος τη ρητορική), στην πραγματικότητα δίδαξε πώς να την αναγνωρίζει κανείς και, κατ' επέκταση, πώς να την αντιμετωπίζει. Αυτό το δηκτικό μικρό έργο παραμένει ακόμη και σήμερα ένα πολύτιμο εργαλείο για το σκοπό αυτό.
«Το να ζεις είναι το σπανιότερο πράγμα του κόσμου. Οι περισσότεροι απλώς υπάρχουν». Τάδε έφη Οσκαρ Γουάιλντ. Μάστορας του αφορισμού, ο μεγάλος ιρλανδός λογοτέχνης του αισθητισμού υποστήριζε ότι «η ζωή πρέπει να βιώνεται ως τέχνη» και έδωσε πρώτος το παράδειγμα. Εζησε μια ζωή μυθιστορηματική, απολαύσεων και ηδονισμού, κάποτε ως τα ακραία όριά τους.
Η Γη έχει εφτά φεγγάρια. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τέσσερα ρουθούνια. Η ατμομηχανή εφευρέθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Η πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης δεν είναι η Μπανγκόκ. Οι μαρμότες έχουν σκοτώσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους. Το μεγαλύτερο πράγμα που μπορεί να καταπιεί η γαλάζια φάλαινα είναι ένα γκρέιπφρουτ. Υπάρχουν 80.000 πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα. Το αλκοόλ δεν καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Η μασέλα του Τζορτζ Ουάσινγκτον ήταν φτιαγμένη από δόντια ιπποπόταμου. Το φως είναι αόρατο. Δεν πρέπει να κοιμόμαστε οχτώ ώρες κάθε βράδυ. Οι φεμινίστριες δεν έκαψαν τα σουτιέν τους.
